ael-sports

Κυριακή 26 Αυγούστου 2007

ΠΑΛΜΑΡΕ

Η πορεία και η αγωνιστική παρουσία της ομάδας χρόνο με το χρόνο, μπορεί να καταγραφεί και κάπως έτσι:

1964-65 η Α.Ε.Λ. αγωνίζεται στη Β’ Εθνική και τερματίζει στην 5η θέση 64 βαθμούς. Στο κύπελλο περνά τα τοπικά προκριματικά για να αποκλειστεί στη συνέχεια από τον Α’ γύρο.

1965-66 η Α.Ε.Λ. τερματίζει στη 3η θέση του πρωταθλήματος της Β’ Εθνικής ισοβαθμώντας με 69 βαθμούς με τον Πανελευσινιακό. Στο κύπελλο απογοητεύει καθώς αποκλείεται από τα τοπικά προκριματικά.

1966-67 τερματίζει στη 10η θέση του πρωταθλήματος της Β’ Εθνικής με 62 βαθμούς. Στο κύπελλο περνά τα τοπικά προκριματικά και αποκλείεται στον επόμενο γύρο.

1967-68 τερματίζει στη 14η θέση με 55 βαθμούς. Στο κύπελλο περνά τα τοπικά προκριματικά και αποκλείεται στον επόμενο γύρο.

1968-69 τερματίζει στη 17η θέση με 60 βαθμούς. Με αναδιάρθρωση της Β’ Εθνικής και αύξηση των δύο ομίλων σε τρεις, η λαρισινή ομάδα διατηρείται στην κατηγορία. Στο κύπελλο αποκλείεται ήδη από τα τοπικά προκριματικά.

1969-70 τερματίζει στη 13η θέση με 63 βαθμούς. Στο κύπελλο περνά τα τοπικά προκριματικά για να αποκλειστεί όμως στον επόμενο γύρο.

1970-71 τερματίζει σαφώς ενισχυμένη στην 4η θέση με 79 βαθμούς. Στο κύπελλο περνά τα τοπικά προκριματικά για να αποκλειστεί στον επόμενο γύρο.

1971-72 τερματίζει στη 2η θέση με 96 βαθμούς χάνοντας την άνοδο την τελευταία στιγμή. Στο κύπελλο αποκλείεται από τον Α’ γύρο. Από την περίοδο αυτή συμμετέχουν στο κύπελλο μόνο οι επαγγελματικές ομάδες Α’ Β’ και Γ’ εθνικής.

1972-73 τερματίζει στην 1η θέση με 98 βαθμούς και κερδίζει για πρώτη φορά στην ιστορία της την άνοδο στην Α’ Εθνική. Στο κύπελλο αποκλείεται ξανά από τον πρώτο γύρο.

1973-74, στην παρθενική της συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α’ εθνικής, τερματίζει στην 9η θέση με 32 βαθμούς. Στο κύπελλο αποκλείεται τελικά στον γ’ γύρο.

1974-75 τερματίζει 18η (τελευταία) με 17 βαθμούς και υποβιβάζεται ξανά στην Β’ εθνική. Στο κύπελλο αποκλείεται στον α’ γύρο.

1975-76, ξανά στο πρωτάθλημα της Β’ εθνικής, τερματίζει 5η με 42 βαθμούς. Στο κύπελλο αποκλείεται στον γ’ γύρο.

1976-77 τερματίζει 3η με 46 βαθμούς. Στο κύπελλο αποκλείεται από τον α’ γύρο.

1977-78 τερματίζει 1η με 59 βαθμούς μετά την τελευταία ιστορική νίκη επί του Μακεδονικού στη Νέα Ευκαρπία με 1-4, μπροστά σε χιλιάδες Λαρισαίους εκδρομείς. Η Λάρισα επιστρέφει θριαμβευτικά στη μεγάλη κατηγορία για να μείνει 18 ΧΡΟΝΙΑ. Στο κύπελλο αποκλείεται στο γ’ γύρο.

1978-79 με την επιστροφή της στην Α’ Εθνική, τερματίζει 12η με 29 βαθμούς. Στο κύπελλο αποκλείεται από τον πρώτο γύρο.

1979-80 τερματίζει στην 8η θέση με 34 βαθμούς. Στο κύπελλο, για πρώτη φορά φτάνει μέχρι τα προημιτελικά του θεσμού όπου αποκλείεται από την Καστοριά.

1980-81 τερματίζει στην 6η θέση με 37 βαθμούς. Στο κύπελλο αποκλείεται από τον α’ γύρο.

1981-82 τερματίζει στην 10η θέση με 31 βαθμούς. Στο κύπελλο, για πρώτη φορά στην ιστορία της φτάνει μέχρι τον τελικό του θεσμού. Στις 19/6/1982 στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό με την συμπαράσταση 5.000 οπαδών της και τελικά χάνει με 1-0, στέλνοντας όμως το μήνυμα για όλα αυτά που έμελλε να ακολουθήσουν.

1982-83 καθιερώνεται η μεγάλη Α.Ε.Λ σε ολόκληρη τη φίλαθλη Ελλάδα. Τερματίζει 2η με 45 βαθμούς και εξασφαλίζει για πρώτη φορά στην ιστορία της την έξοδό της στην Ευρώπη με τη συμμετοχή της στο κύπελλο UEFA. Στο κύπελλο όμως αποκλείεται άδοξα από τον α’ γύρο.

1983-84 τερματίζει στην 6η θέση με 32 βαθμούς. Στην πρώτη της συμμετοχή στο κύπελλο UEFA, αποκλείεται από την ουγγρική Χόνβεντ (2-0 στο Αλκαζάρ και ήττα με 3-0 στην Ουγγαρία στην παράταση). Στο θεσμό του κυπέλλου φτάνει για δεύτερη φορά στην ιστορία της μέχρι τον τελικό όπου βρίσκει ξανά αντιμέτωπο τον Παναθηναϊκό στις 6/6/1984 στο ΟΑΚΑ. Χάνει καθαρά με 2-0 μετά από μέτρια εμφάνιση, εξασφαλίζει όμως ξανά την έξοδό της στην Ευρώπη με τη συμμετοχή της στο κύπελλο κυπελλούχων.

1984-85 τερματίζει στην 6η θέση με 35 βαθμούς. Η πορεία της όμως στο κύπελλο κυπελλούχων κάνει όλο το φίλαθλο κόσμο να παραμιλά. Στον α’ γύρο αφήνει εκτός θεσμού την ουγγρική Σιόφοκ(1-1 στην Ουγγαρία, 2-0 στο Αλκαζάρ). Δεύτερο θύμα της Α.Ε.Λ. η φημισμένη ελβετική Σερβέτ (2-1 στο Αλκαζάρ, 0-1 στο Σαρμίγ). Στα προημιτελικά του θεσμού η Α.Ε.Λ. αποκλείεται άδοξα και άτυχα από τη Δυναμό Μόσχας(0-0 στο Αλκαζάρ και ήττα με 1-0 στο στάδιο της Τιφλίδας). Αυτό όμως που σημαδεύει τη συγκεκριμένη περίοδο είναι η κατάκτηση του πρώτου τίτλου της μεγάλης Α.Ε.Λ. Στις 22/6/1985 στο ΟΑΚΑ η Λάρισα, διαλύει τον πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς ΠΑΟΚ με 4-1 στον τελικό του κυπέλλου και στέφεται κυπελλούχος Ελλάδας.

1985-86 τερματίζει στην 8η θέση με 30 βαθμούς. Στο κύπελλο αποκλείεται από τον πρώτο γύρο. Στην τρίτη έξοδό της στην Ευρώπη, για δεύτερη φορά στο κύπελλο κυπελλούχων αντιμετωπίζει την ιταλική Σαμπτόρια, ένα από τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια εκείνης της εποχής και αποχωρεί με αξιοπρέπεια πραγματοποιώντας δύο πολύ μεγάλες εμφανίσεις (1-1 στο Αλκαζάρ και ήττα με 1-0 στην Ιταλία).

1986-87 τερματίζει στην 9η θέση με 25 βαθμούς. Στο κύπελλο φτάνει μέχρι τα προημιτελικά όπου αποκλείεται από τον πολύ δυνατό τότε Ηρακλή.

1987-88 η περίοδος που έχει σημαδέψει για πάντα την ιστορία της Α.Ε.Λ. με το μεγαλύτερο επίτευγμά της: η ομάδα πραγματοποιώντας μια ξέφρενη κούρσα που την κράτησε πρώτη από την αρχή του πρωταθλήματος μέχρι την τελευταία αγωνιστική κατακτά τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ελλάδας, γράφοντας ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο όντας η πρώτη και μοναδική επαρχιακή ομάδα που το κατάφερε. Την Πρωτομαγιά του ‘88 η Α.Ε.Λ. εξασφαλίζει μαθηματικά τον τίτλο κερδίζοντας τον Ηρακλή με 1-0 στο Αλκαζάρ με το ασύλληπτο ιστορικό γκολ του Γιώργου Μητσιμπόνα. Το πέρας και της τελευταίας αγωνιστικής με το 0-0 της Α.Ε.Λ. στην Τούμπα με τον Π.Α.Ο.Κ. τη βρίσκει τελικά πρώτη με τη συνολική συγκομιδή των 43 βαθμών.

Εκείνη η ιστορική Πρωτομαγιά του 88 που έβαψε ολόκληρη τη θεσσαλική πρωτεύουσα βυσσινί με τους πανηγυρισμούς του υπέροχου κόσμου της και άλλαξε ολόκληρη την ιστορία του ελλήνικού ποδοσφαίρου άφηνε πίσω της και μια απίστευτη παρασκηνιακή ιστορία προσπάθειας κλοπής του τίτλου από την κορυφαία τότε ελληνική ομάδα.Στις 16-3-88 ανακοινώθηκε από τον αθλητικό δικαστή η απόφαση να αφαιρεθούν από την Α.Ε.Λ. 4 βαθμοί χαρακτηρίζοντάς την συνυπεύθυνη για το “ντοπάρισμα” του Τσίγκωφ (είχε βρεθεί θετικό το δείγμα των ούρων του ως προς την ουσία κοδεϊνη στον έλεγχο που έγινε μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό στις 27-12-87).

Η υποκριτική σκανδαλώδης απόφαση που αφορούσε έναν ποδοσφαιριστή με ελάχιστη συμμετοχή και προσφορά στους αγώνες της πρωταθλήτριας, ξεσήκωσε τη μεγάλη μάζα του κόσμου της που υπερασπίστηκε την ομάδα τη στιγμή που το χρειάστηκε. Οι κινητοποιήσεις του κόσμου αποκλείουν την εθνική οδό Αθήνας –Θεσσαλονίκης και τη σιδηροδρομική γραμμή. Η Ελλάδα κόβεται στα δύο και όλοι οι υγιείς έλληνες φίλαθλοι συμπαραστέκονται στον αγώνα της Α.Ε.Λ. και του κόσμου της κόντρα στο ποδοσφαιρικό κατεστημένο. Τελικά κάτω από τη μεγάλη πίεση αλλάζει το επίμαχο άρθρο 32 του ΚΑΠ στις 21/3/1988 και οι ομάδες που ποδοσφαιριστές τους βρέθηκαν ντοπαρισμένοι τιμωρούνται πια μόνο με χρηματικό πρόστιμο. Αποδίδεται δικαιοσύνη και η Α.Ε.Λ. με τους αγώνες της μέσα στα γήπεδα κατακτά τον τίτλο. Κλείνοντας την αναφορά στη χρυσή χρονιά της μεγάλης Α.Ε.Λ. της δεκαετίας του ’80 , στο θεσμό του κυπέλλου η πρωταθλήτρια φτάνει μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείεται από τον Παναθηναϊκό.

1988-89 τερματίζει στην 6η θέση με 34 βαθμούς. Στο κύπελλο φτάνει μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείεται από τον Πανιώνιο. Στη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών αντιμετωπίζει άλλη μία φημισμένη ελβετική ομάδα, την Ξαμάξ, χωρίς να καταφέρει να επαναλάβει το έπος της Σερβέτ. Κερδίζει στο Αλκαζάρ με 2-1, όμως χάνει με το ίδιο σκορ στην Ελβετία παρά την εκπληκτική της εμφάνιση και αποκλείεται τελικά άδοξα στα πέναλτυ με 3-0.

1989-90 τερματίζει στην 8η θέση με 34 βαθμούς. Στο θεσμό του κυπέλλου φτάνει μέχρι τα προημιτελικά όπου αποκλείεται από τον Απόλλωνα Αθηνών.

1990-91 τερματίζει στη 12η θέση με 29 βαθμούς. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια κινδυνεύει με υποβιβασμό και τον αποφεύγει μετά από εκπληκτική πορεία στο δεύτερο γύρο. Στο θεσμό του κυπέλλου φτάνει μέχρι τα προημιτελικά όπου αποκλείεται από τον ΠΑΟΚ.

1991-92 τερματίζει στην 8η θέση με 31 βαθμούς. Στο θεσμό του κυπέλλου αποκλείεται μόλις από την φάση των ομίλων. Η περίοδος της παρακμής έχει αρχίσει…

1992-93 τερματίζει στην 7η θέση με 43 βαθμούς. Στο θεσμό του κυπέλλου, κάνοντας μια αρκετά καλή πορεία, φτάνει μέχρι τα προημιτελικά όπου αποκλείεται άδικα και άδοξα από την ΑΕΚ.

1993-94 τερματίζει στην 10η θέση με 42 βαθμούς. Στο θεσμό του κυπέλλου φτάνει ξανά ως τα προημιτελικά όπου αποκλείεται πάλι από την ΑΕΚ.

1994-95 τερματίζει στην 11η θέση με 40 βαθμούς. Η συνεχιζόμενη παρακμή προκαλεί ανησυχία στον κόσμο που αρχίζει να εγκαταλείπει την ομάδα ενώ αρχίζουν να διαφαίνονται και τα χειρότερα που θα επακολουθήσουν. Παρ’ όλα αυτά στο θεσμό του κυπέλλου πραγματοποιεί εξαιρετική πορεία φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά, τελικά όμως αποκλείεται από τον Εδεσσαϊκό.

1995-96 είναι μία από τις χειρότερες στην ιστορία της Α.Ε.Λ. Η ομάδα συγκεντρώνει μόλις 34 βαθμούς και τερματίζει στην 16η θέση που την οδηγεί πίσω στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Συμπληρωματικά, στο θεσμό του κυπέλλου η ομάδα αποκλείεται στον β΄γύρο.

1996-97, στο πρωτάθλημα Β΄εθνικής πια, τερματίζει στην 6η θέση με 55 βαθμούς. Στο θεσμό του κυπέλλου αποκλείεται από τα προκριματικά.

1997-98 τερματίζει στην 9η θέση του πρωταθλήματος Β΄ εθνικής με 46 βαθμούς. Στο θεσμό του κυπέλλου αποκλείεται από τον α΄γύρο.

1998-99 τερματίζει στην 8η θέση του πρωταθλήματος Β` Εθνικής με 46 Βαθμούς .Στο θεσμό του κυπέλλου προχωρά μέχρι τους 16. Μια οικονομική εκκρεμότητα κηλιδώνει την ιστορία της ομάδας στερώντας της το δικαίωμα να αγωνιστεί εκτός έδρας με αντίπαλο τον Παναιτωλικό.

1999-00 η ομάδα αλλάζει χέρια. Το οικοδόμημα της νέας Α.Ε.Λ. ξεκινά με μεγάλες υποσχέσεις ,σεβαστό οικονομικό άνοιγμα του νέου ιδιοκτήτη αλλά και τεράστιες επιφυλάξεις . Μετά από μια περιπετειώδη σεζόν η ομάδα τερματίζει 6η με 55 βαθμούς ενώ στο θεσμό του κυπέλλου είχε αποκλειστεί από τα προκριματικά. Οι ομαδικές προσφυγές άρχισαν να την μαστίζουν…

2000-01 ξεκινάει με τους χειρότερους οιωνούς .Η ομάδα καλύπτει τις ελλείψεις με λύσεις ανάγκης λόγω χαμηλού προϋπολογισμού, ενώ διαδραματίζονται διάφορα σήριαλ αγοραπωλησίας. Η πιο μαύρη σελίδα της άλλοτε κραταιάς Α.Ε.Λ. ξετύλιγεται βασανιστικά και ρίχνει την ομάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Γ`Εεθνική, καθώς τερματίζει στην 15η θέση με 30 βαθμούς ενώ στο θεσμό του κυπέλλου είχε αποκλειστεί από τα προκριματικά.

2001-02 η ΑΕΛ συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Γ’ Εθνική. Τα προβλήματα δεν έπαψαν να υπάρχουν κι έτσι η ομάδα τερματίζει τελικά 7η και απογοητεύει. Στο κύπελλο η ΑΕΛ αποκλείεται από τον προκριματικό γύρο.

2002-03 η ΑΕΛ φτάνει στο χειρότερο σημείο της ιστορίας της. Αγωνιζόμενη ξανά στη Γ’ Εθνική, ουσιαστικά ακέφαλη και χωρίς χρήματα, η Ερασιτεχνική, που ασκεί τη διοίκηση της ΠΑΕ, καλεί όσους παίχτες επιθυμούν να αγωνιστούν με τα βυσσινί χρώματα να έλθουν στην ομάδα, που ξεκινά με –3 βαθμούς, αφού τιμωρείται και χάνει τον αγώνα της 1ης αγωνιστικής κόντρα στους Λύκους στα χαρτιά. Η πορεία της, όπως είναι φυσικό είναι κάκιστη και κινδυνεύει με υποβιβασμό. Στα μέσα της σεζόν ο Νίκος Σωτηρούλης αναλαμβάνει το οικονομικό βάρος και την επανίδρυση της ΠΑΕ. Η ομάδα μπαίνει σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης και καταφέρνει να σωθεί την τελευταία αγωνιστική. Στο κύπελλο αποκλείεται από τον α’ γύρο από την Ξάνθη.

2003-04 αποτελεί τη έναρξη της αναγέννησης της ομάδας. Το μεγαλύτερο μέρος των χρεών είναι παρελθόν και γίνονται κάνει μεταγραφές έμπειρων ποδοσφαιριστών, με στόχους πρωταθλητισμού. Μετά από έναν εξοντωτικό μαραθώνιο 38 αγωνιστικών, η ΑΕΛ τερματίζει 2η και να κερδίσει απευθείας την άνοδο στην Β’ Εθνική, έχοντας στο πλευρό της έναν υπέροχο φίλαθλο κόσμο που την ακολουθεί παντού.. Στο κύπελλο θα αποκλειστεί ξανά στον α’ γύρο από τον ΠΑΟΚ.

2004-05
H ΑΕΛ επιστρέφει στα μεγάλα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου μετά από 9 ολόκληρα χρόνια στην πρώτη χρονιά της παρουσίας της διοίκησης του Κώστα Πηλαδάκη και με τον Γιώργο Δώνη στην τεχνική ηγεσία της ομάδας. «Σφραγίζει» την άνοδο στην Α’ Εθνική με την ισοπαλία στην Καστοριά και στέφεται πρωταθλήτρια στη φιέστα της τελευταίας αγωνιστικής στο Αλκαζάρ με αντίπαλο στην Προοδευτική. Στο Κύπελλο φτάνει μέχρι τους «8», αλλά αποκλείεται από την Ξάνθη.

2005-06
Η επιστροφή των «βυσσινί» στη μεγάλη κατηγορία συνοδεύεται από μια άκρως επιτυχημένη παρουσία. Με συγκομιδή 39 βαθμών τερματίζει στην 8η θέση και εξασφάλισε το ευρωπαϊκό εισιτήριο για το Ιντερτότο για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια. Στο Κύπελλο Ελλάδος έκανε ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά φτάνοντας μέχρι τους «4» της διοργάνωσης όπου αποκλείστηκε με ψηλά το κεφάλι από τον Ολυμπιακό μετά από δύο πολυσυζητημένους ημιτελικούς.

2006-07
ΑΕΛ «Βασίλισσα Ξανά». Στις 5 Μαίου του 2007 στο Πανθεσσαλικό η ΑΕΛ γράφει ξανά «χρυσή σελίδα» κατακτώντας μετά από 22 ολόκληρα χρόνια το Κύπελλο Ελλάδος. Η νίκη στον τελικό επί του Παναθηναϊκού με σκορ 2-1 χάρη σε γκολ των Γιόζεφ Κόζλεϊ και Ανρί Αντσουέ δημιουργεί ένα νέο μεγάλο σημείο αναφοράς στην πορεία της ομάδας και αποτελεί το οριστικό πιστοποιητικό ότι η ΑΕΛ επέστρεψε στην ελίτ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η πόλη… γκρέμισε τα τείχη της για να υποδεχτεί τους Κυπελλούχους, οι οποίοι λίγες ώρες νωρίτερα είχαν οδηγήσει την ΑΕΛ στον 3ο τίτλο της ιστορίας της. Η πομπή του θριάμβου για την αποθεωτική υποδοχή της «Βασίλισσας», με χιλιάδες Λαρισαίους να ακολουθούν την αποστολή της ομάδας από το Βόλο κι άλλους τόσους να ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης, είχε πρώτο σταθμό το Αλκαζάρ, που άνοιξε της πύλες του για τον δεύτερο γύρο του θριάμβου των μεγάλων πρωταγωνιστών. Ακολούθησε νέα φιέστα στην Κεντρική Πλατεία της πόλης με τους ποδοσφαιριστές, το προπονητικό τιμ και τη διοίκηση να σηκώνουν ξανά το βαρύτιμο τρόπαιο παρουσία των επίσημων αρχών της πόλης μπροστά σε μια λαοθάλασσα κόσμου, σε μια γιορτή που ξύπνησε μνήμες περασμένων δεκαετιών…

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Στα μεγάλα …σαλόνια (1972 – 73):

Στις 23 Ιουνίου του 1973 σ' ένα κατάμεστο Αλκαζάρ η ΑΕΛ κερδίζει με χαρακτηριστική ευκολία την Καλλιθέα με 3-0 και σφραγίζει και τυπικά την άνοδό της στην Α' Εθνική κατηγορία τερματίζοντας πρώτη με 98 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Αναγέννηση Καρδίτσας που τερμάτισε με 89 βαθμούς. Τα τέρματα της ΑΕΛ πετυχαίνουν ο Παγκαρλιώτας στο 16', ο Δ. Σεϊταρίδης στο 38' και ο Χαριτίδης στο 80'. Η ΑΕΛ παρατάχθηκε στο γήπεδο με την παρακάτω σύνθεση: Σιαβάλας, Σημαντήρης, Σεϊταρίδης Μ., Χιλ, Κυζίρογλου, Μπούτος, Χαριτίδης, Καβόλι, Ρακιντζόγλου, Σεϊταρίδης και Παγκαρλιώτας. Μετά το τέλος του αγώνα καταχειροκροτούμενοι οι παίκτες κάνουν το γύρο του θριάμβου και ακολουθούν εορταστικές εκδηλώσεις. Συνοπτικά η περίοδος 1972-73 ήταν η καλύτερη μέχρι τότε στην ιστορία της ΑΕΛ. Η ομάδα είχε ενισχυθεί σημαντικά στις μεταγραφές και οι συνθήκες πια ώριμες για την άνοδό της στην Α' Εθνική. Το πρωτάθλημα εξελίχθηκε σε μια θριαμβευτική πορεία της ΑΕΛ που διατήρησε την πρωτοπορία από την έκτη μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Σ' αυτό το διάστημα η διαφορά από το δεύτερο κυμαινόταν από τρεις ως έξι βαθμούς. Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατούσε ήταν το ότι από ένα σημείο και μετά η ομάδα περιόδευε στο Νομό Λάρισας δίνοντας φιλικά με πανηγυρικό χαρακτήρα.

Eπάνοδος στην Α’ (1977 – 78):

Στις 18 Ιουνίου του 1978 η ΑΕΛ μπροστά σε χιλιάδες εκδρομείς της συντρίβει στο γήπεδο της Νέας Ευκαρπίας τον Μακεδονικό με 1-4 και τερματίζει πρώτη με 59 βαθμούς μπροστά από τον Ολυμπιακό Βόλου που συγκέντρωσε τελικά 57 βαθμούς. Τα τέρματα της ΑΕΛ πέτυχαν οι Κουκουλίτσιος στο 17' και το 60', ο Βαλαώρας στο 31' και ο Λιάπης στο 87'. Η ΑΕΛ παρατάχθηκε στο γήπεδο με την παρακάτω σύνθεση: Μπουντόλος, Παραφέστας, Σελιώνης, Δράμαλης, Αργυρούλης, Κουμαριάς (63' Μαντζουράκης), Κουκουλίτσιος, Ανδρεούδης, Λιάπης, Μουσιάρης, Βαλαώρας (61' Ράμμος). Την αποστολή της ΑΕΛ υποδέχτηκαν στη θεσσαλική πρωτεύουσα χιλιάδες οπαδοί της, ενώ το πανηγύρι της ανόδου συνεχίστηκε σε ολόκληρη την πόλη όλο το βράδυ. Συνοπτικά η περίοδος 1977-78 ολοκλήρωσε το έργο της προηγούμενης περιόδου όταν η ΑΕΛ είχε τερματίσει στην τρίτη θέση με 46 βαθμούς. Ο ισορροπημένος συνδυασμός έμπειρων και ταλαντούχων παικτών κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα ισχυρή που έδειξε τις διαθέσεις της από τις πρώτες αγωνιστικές. Από ένα σημείο και μετά η μάχη για την άνοδο διεξαγόταν ανάμεσα στην ΑΕΛ και τον Ολυμπιακό Βόλου. Προς το τέλος η λαρισινή ομάδα βρισκόταν στην κορυφή της βαθμολογίας και κρατούσε την τύχη στα χέρια της. Με τη μεγάλη νίκη επί του Μακεδονικού η ΑΕΛ εξασφάλισε τον τίτλο του πρωταθλητή στο Βόρειο Όμιλο της Β' Εθνικής. Η μεγάλη επιτυχία της ανόδου που έγινε πραγματικότητα από παίκτες στην πλειοψηφία τους λαρισαίους πανηγυρίστηκε ανάλογα από τους λαρισαίους φιλάθλους.

Ο πρώτος τελικός (1981 – 82):

Είναι η πρώτη παρουσία της ΑΕΛ σε τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Η λαρισινή ομάδα απέκλεισε στον α' γύρο τον Ολυμπιακό Βόλου με 2-0 στο Αλκαζάρ, στο β' γύρο την Ξάνθη με 1-0 στο Αλκαζάρ, στον γ' γύρο τον Εθνικό με 0-1 εκτός έδρας και 0-0 στο Αλκαζάρ, στα προημιτελικά τον Διαγόρα με 1-0 στο Αλκαζάρ και 0-0 εκτός έδρας, στα ημιτελικά την Κόρινθο χάνοντας 1-0 εκτός έδρας και κερδίζοντας με 3-1 στο Αλκαζάρ. Ο τελικός διεξάγεται στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας μπροστά σε περίπου 20.000 κόσμο από τους οποίους οι 5.000 είναι οπαδοί της Λάρισας. Η ομάδα παρατάσσεται στο γήπεδο με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Αργυρούλης, Δράμαλης (82' Βουτυρίτσας), Μαλουμίδης, Γκόλαντας, Κουτάς (82' Μητσιμπόνας), Ανδρεούδης, Βαλαώρας. Παρά το γεγονός πως ο ΠΑΟ είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τον τελικό, η ΑΕΛ με περίτεχνο ποδόσφαιρο απειλεί άμεσα και χάνει ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο με τους Παραφέστα στο 8', Βαλαώρα στο 9' και στο 20', Γκόλαντα στο 31', Μαλουμίδη στο 38', ενώ στο 27' ο Γκαλίτσιος έχει δοκάρι. Στο 47' δεν δίνεται καθαρό πέναλτυ σε ανατροπή του Βαλαώρα ενώ στο 49' ο Χαραλαμπίδης πετυχαίνει το μοναδικό τέρμα του αγώνα. Η ΑΕΛ συνεχίζει να χάνει ευκαιρίες με τον Μαλουμίδη στο 61' και το 74' ενώ στο 76' δεν δίνεται πέναλτυ σε ανατροπή του ίδιου παίκτη. Αυτό όμως που δεν κάνει ο Βασσάρας σε δύο περιπτώσεις υπέρ της ΑΕΛ, το κάνει στο 72' σε θεατρινίστικο πέσιμο του Γαλάκου. Το πέναλτυ εκτελείται άστοχα από τον Χαραλαμπίδη. Η ΑΕΛ συνεχίζει να υπερέχει ανούσια ως το τέλος που βρίσκει νικητή τον ΠΑΟ. Η πρώτη παρουσία της ΑΕΛ σε τελικό του θεσμού δεν μεταφράζεται τελικά ούτε σε έξοδο στην Ευρώπη καθώς πρωταθλητής ανακηρύσσεται ο Ολυμπιακός, είναι όμως το πρώτο ηχηρό μήνυμα της μεγάλης ομάδας της δεκαετίας του '80.

«ΑΕΛ μαγεία, Ευρώπη ‘83»:

Στις 26 Ιουνίου του 1983, στα πλαίσια της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής Κατηγορίας, η ΑΕΛ κερδίζει εύκολα τον Μακεδονικό στο Αλκαζάρ με 3-1 και τερματίζει 2η με 45 βαθμούς σφραγίζοντας την πρώτη έξοδό της στην Ευρώπη με τη συμμετοχή της στο Κύπελλο UEFA. Τα τέρματα της ΑΕΛ πέτυχαν οι Βαλαώρας στο 8' και Κμίετσικ στι 32' και το 83', ενώ η ομάδα παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας (49' Τσιώλης), Μαλουμίδης, Κμίετσικ, Χάσενμπουργκ (76' Ντόσας), Ανδρεούδης, Βαλαώρας. Η νίκη αυτή πανηγυρίστηκε δεόντως από χιλιάδες οπαδούς της ΑΕΛ στο κέντρο της πόλης και οι πιο ένθερμοι από αυτούς δεν δίστασαν να βουτήξουν στα νερά των συντριβανιών. Συνοπτικά η περίοδος 1982-83 δεν ξεκίνησε καλά για την ΑΕΛ. Όταν όμως η ομάδα βρήκε το δρόμο της όλη η φίλαθλη Ελλάδα έμεινε άφωνη από την πορεία της. Στη διάρκεια του δεύτερου γύρου πετυχαίνει οχτώ συνεχόμενες νίκες που τη φέρνουν στη δεύτερη θέση. Ιστορική ήταν η νίκη επί του πρωταθλητή Ολυμπιακού στο Στάδιο Καραϊσκάκη με 0-1 (σκόρερ ο Μαλουμίδης στο 5') όπως και η επιβλητική εμφάνιση στα Τρίκαλα (λόγω τιμωρίας της ΑΕΛ) απέναντι στην ΑΕΚ. Η θεσσαλική ομάδα διέσυρε τους αθηναίους και τελικά κέρδισε με το συντριπτικό 4-1 με γκολ των Βαλαώρα στο 5', Μαλουμίδη στο 47' με πέναλτυ, Ζιώγα στο 68' και Κμίετσικ στο 70'. Μεγάλη εμφάνιση έκανε η ΑΕΛ στο Ηράκλειο όταν διέλυσε τον ΟΦΗ με 1-4 (με σκόρερς τους Γκαλίτσιο στο 33', Ζιώγα στο 50 και το 86' και Βαλαώρα στο 77') και ανάγκασε τους Κρητικούς να την χειροκροτούν όρθιοι τα τελευταία 30 λεπτά. Η ομάδα της περιόδου 82-83 απέδωσε μοντέρνο, γρήγορο και περίτεχνο ποδόσφαιρο και δίκαια κέρδισε την προσωνυμία "μικρό Αμβούργο". Η πρώτη της έξοδος στην Ευρώπη ήταν η ουσιαστική επιβράβευση και δικαίωση μιας προσπάθειας που κράτησε αρκετά χρόνια. Η ΑΕΛ στην πρώτη ευρωπαϊκή της έξοδο βρέθηκε αντιμέτωπη με την ουγγρική Χόνβεντ. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου στο Αλκαζάρ. Η λαρισινή ομάδα παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Μαλουμίδης, Χάσενμπουργκ, Ζιώγας (46' Κμίετσικ), Ανδρεούδης, Βαλαώρας (67' Γκαμπέτας). Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα η λαρισινή ομάδα βρισκόταν στην επίθεση. Προηγήθηκε νωρίς στο σκορ με πέναλτυ του Μαλουμίδη στο 14' και παροτρυνόμενη από τους οπαδούς της που είχαν εντυπωσιακή "ευρωπαϊκή" παρουσία, έκλεισε την Χόνβεντ στην περιοχή της. Στο 31', στο 36' και στο 39' χάνονται ευκαιρίες να διπλασιαστεί το σκορ. Στο δεύτερο ημίχρονο χάνονται κι άλλες σπουδαίες ευκαιρίες από τον Μαλουμίδη στο 59' και 88', και τον Κμίετσικ στο 61' και το 77' ενώ στο μεταξύ ο τελευταίος σημειώνει στο 75' το τελικό 2-0. Η Χόνβεντ είχε μόνο μια καλή ευκαιρία με τον Ντάϊκα στο 67'. Όλες αυτές οι απώλειες ευκαιριών τελικά πληρώθηκαν στον επαναληπτικό αγώνα που έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου στην Βουδαπέστη. Περίπου 2.000 οπαδοί της ΑΕΛ ακολούθησαν την ομάδα στην Ουγγαρία με το όνειρο της πρόκρισης στον επόμενο γύρο. Η ομάδα παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Μαλουμίδης, Κμίετσικ (50' Δράμαλης), Χάσενμπουργκ (79' Ζιώγας), Ανδρεούδης, Βαλαώρας. Η ΑΕΛ αγωνίστηκε με αμυντικογενές σχήμα (επιλογή που τελικά πλήρωσε) και κράτησε ανέπαφη την εστία της στο πρώτο ημίχρονο. Μετά την λανθασμένη αλλαγή του Κμίετσικ με το Δράμαλη, η ομάδα οπισθοχωρεί και δέχεται δύο τέρματα από τον Ντάϊκα στο 53' και το 71'. Στο 86' χάνει μοναδική ευκαιρία μες τον Ανδρεούδη να πάρει την πρόκριση κι ο αγώνας οδηγείται στην παράταση. Η ΑΕΛ ξεκινά εντυπωσιακά με ευκαιρίες των Ζιώγα στο 101' και Βουτυρίτσα-Μαλουμίδη στο 109'. Ενώ όλα δείχνουν ότι ο αγώνας οδηγείται στα πέναλτυ, ο Ντάϊκα σκοράρει ξανά στο 114' και δίνει την πρόκριση στη Χόνβεντ. Η ΑΕΛ μένει άδοξα μόνο με την εμπειρία της πρώτης ευρωπαϊκής εξόδου.

Ακόμη ένας τελικός (1983 – 84):

Είναι η δεύτερη παρουσία της ΑΕΛ σε τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Η λαρισινή ομάδα απέκλεισε στον 'Α γύρο την Κοζάνη με 2-0 στο Αλκαζάρ, στο `Β γύρο την Αχαϊκή με νίκη 10-0 στο Αλκαζάρ και ήττα 1-0 εκτός έδρας, στο 'Γ γύρο την ΑΕΚ με νίκη 0-1 εκτός έδρας και ισοπαλία 1-1 στο Αλκαζάρ, στα προημιτελικά την Καβάλα με νίκη 3-0 στο Αλκαζάρ και ισοπαλία 0-0 εκτός έδρας, και στα ημιτελικά τον Ηρακλή με νίκη 1-0 στο Αλκαζάρ και ισοπαλία 0-0 εκτός έδρας. Η πρόκριση της ΑΕΛ στον τελικό του κυπέλλου με αντίπαλο τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό σήμαινε αυτόματα και την έξοδό της στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Ο τελικός έγινε στο ΟΑΚΑ στις 6 Ιουνίου του 84, μόλις τρεις ημέρες μετά τον επαναληπτικό ημιτελικό με τον Ηρακλή στο Καυτατζόγλειο.
Η ΑΕΛ παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Κυριλλίδης (46' Τσιώλης), Κμίετσικ (73' Γκαμπέτας), Ζιώγας, Ανδρεούδης, Μαλουμίδης. Η εμφάνιση της λαρισινής ομάδας στον τελικό του 1984 ήταν σαφώς κατώτερη απο εκείνη του 1982. Στερήθηκε τις υπηρεσίες του Βαλαώρα που είχε αποβληθεί στον επαναληπτικό ημιτελικό του Καυτατζογλείου κι εμφανίστηκε κουρασμένη και επηρεασμένη από την υπερπροσπάθεια αυτού του αγώνα. Έτσι ο αγώνας εξελίχθηκε σ' έναν επιθετικό μονόλογο του Παναθηναϊκού που βρέθηκε εύκολα μπροστά στο σκορ με τέρματα των Δημόπουλου στο 18' και Αντωνίου στο 39'. Η ΑΕΛ δεν μπόρεσε να αντιδράσει και η καλύτερη στιγμή της στο παιχνίδι ήταν ένα δοκάρι σε χτύπημα φάουλ του Κμίετσικ στο 66'. Ο αγώνας τελείωσε φυσιολογικά με εύκολο νικητή τον Παναθηναϊκό. Παρηγοριά της ΑΕΛ η έξοδος στην Ευρώπη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Στους «8» της Ευρώπης (1984 – 85):

Η συμμετοχή της ΑΕΛ στο Κύπελλο Κυπελλούχων την περίοδο 1984-1985 ήταν εντυπωσιακή και έβαλε για τα καλά το όνομα της Θεσσαλικής ομάδας στον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό χάρτη. Στον Α' γύρο βρέθηκε στο δρόμο της η ουγγρική Σίοφοκ που αγωνιζόταν στην Β' κατηγορία της χώρας της. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 19 Σεπτεμβρίου στην Ουγγαρία και έληξε ισόπαλος με σκόρ 1-1. Η ΑΕΛ παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος (33' Κολομητρούσης), Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Ζιώγας, Κμίετσικ, Άνταμτσικ, Ανδρεούδης, Βαλαώρας. Η Σίοφοκ ξεκίνησε με πάθος, όμως η ΑΕΛ προηγήθηκε έστω και δύσκολα με τον Κμίετσικ στο 30'. Στο 38' ο Ζιώγας είχε δοκάρι ενώ στο 50' ο Κολομητρούσης, στην πρώτη του ευρωπαϊκή συμμετοχή, έχασε καλή ευκαιρία. Στο 69' ο Βαλαώρας πετυχαίνει το 2-0 και ο ρυθμός του αγώνα πέφτει. Στο 84' σέντρα του Πατσιαβούρα βρίσκει το δοκάρι, ενώ δύο λεπτά μετά οι Ούγγροι χάνουν μοναδική ευκαιρία να μειώσουν. Έτσι, έστω και χωρίς την μεγάλη εμφάνιση η ΑΕΛ προκρίνεται για πρώτη φορά σε δεύτερο γύρο ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Η κλήρωση των αγώνων του δευτέρου γύρου του Κυπέλλου Κυπελλούχων φέρνει αντίπαλο της Λαρισινής ομάδας την φημισμένη ελβετική Σερβέτ. Ο πρώτος αγώνας γίνεται στις 24 Οκτωβρίου στο Αλκαζάρ και η ΑΕΛ παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Τσιώλης (46' Ζιώγας), Κμίετσικ (80' Κυριλλίδης), Άνταμτσικ, Ανδρεούδης, Βαλαώρας. Η Θεσσαλική ομάδα ξεκίνησε άσχημα τον αγώνα και σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο είχε μέτρια απόδοση με αποτέλεσμα να προηγηθεί στο σκορ η Σερβέτ με τον Κοχ στο 12'. Όμως το δεύτερο ημίχρονο αποτελεί ένα απο τα καλύτερα ημίχρονα στην ιστορία της ΑΕΛ Η ομάδα μεταμορφωμένη παρασύρει σαν σίφουνας τους Ελβετούς που γλιτώνουν από συντριβή χάρη στην εκπληκτική απόδοση του τερματοφύλακα Μπούργκενερ. Ο τελευταίος πραγματοποιεί σωτήριες αποκρούσεις σε σουτ του Άνταμτσικ στο 56' και στο 87', του Κμίετσικ στο 58' και του Ζιώγα. Τα τέρματα της ΑΕΛ σημειώνουν οι Άνταμτσικ στο 52' και Κμίετσικ στο 62' με πέναλτυ ενώ οι Ελβετοί αισθάνονται τυχεροί που γλύτωσαν μόνο με 2-1 αντί για ένα πολύ βαρύ σκορ. Η ρεβάνς γίνεται στο παγωμένο Σαρμίγ της Γενεύης στις 7 Νοεμβρίου και η ΑΕΛ μπροστά σε πολλούς οπαδούς της και Έλληνες από όλη την Ευρώπη, παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Ζιώγας (89' Κυριλίδης), Κμίετσικ, Άνταμτσικ (82' Ρήγας), Ανδρεούδης, Βαλαώρας. Η μορφή του αγώνα ήταν χωρίς αμφιβολία ο Γιώργος Πλίτσης που αντιμετώπισε με επιτυχία όλους τους κινδύνους όσο η Σερβέτ πίεσε ασφυκτικά. Η ΑΕΛ είναι πολύ επικίνδυνη στις αντεπιθέσεις και στο 61' ο Γιάννης Βαλαώρας χορεύοντας την άμυνα των Ελβετών πετυχαίνει το μοναδικό γκολ της συνάντησης. Μετά το 0-1 οι Ελβετοί επιτίθενται μαζικά και η Θεσσαλική ομάδα εκμεταλλεύεται το χώρο και χάνει μοναδικές ευκαιρίες για διεύρυνση του σκορ με τον Ρήγα στο 86' και το 90', και τον Ζιώγα στο 87'! Το τέλος του αγώνα βρίσκει τους παίκτες της ΑΕΛ ένα κουβάρι να πανηγυρίζουν την ιστορική πρόκριση. Την επόμενη μέρα 2000 οπαδοί της τους υποδέχονται σαν ήρωες στα διόδια Μοσχοχωρίου. Η πρόκριση επαρχιακής ομάδας στα προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης ήταν πρωτοφανές γεγονός για τα ελληνικά δεδομένα και κάτι που για οποιαδήποτε λεγόμενη "μεγάλη" ομάδα δεν συνέβαινε συχνά.
Στα προημιτελικά του θεσμού η θεσσαλική ομάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν ακόμα μεγάλο αντίπαλο την Δυναμό Μόσχας. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Αλκαζάρ στις 6 Μαρτίου του 85 και η ΑΕΛ παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Ζιώγας (87' Αλεξούλης), Κμίετσικ, Άνταμτσικ, Ανδρεούδης (82' Χριστοδούλου), Βαλαώρας. Η ομάδα πραγματοποίησε μια μέτρια εμφάνιση με πολλά απο τα μεγάλα της ονόματα να βρίσκονται σε άσχημη μέρα με αποτέλεσμα η ισοπαλία να έρθει φυσιολογικά. Στο 24' σουτ του Κμίετσικ χτύπησε στο δοκάρι ενώ στο 60' και το 72' ο Άνταμτσικ έχασε μεγάλες ευκαιρίες. Τέλος στο 81' φοβερό σουτ του Μητσιμπόνα αποκρούστηκε απο τον τερματοφύλακα ενώ στο 45' δεν είχε δοθεί πέναλτυ σε απόκρουση του Γκολόβια με το χέρι. Ο αγώνας τελείωσε με το στείρο 0-0 και τα παράπονα για την φιλοσοβιετική διαιτησία του Νέμεθ. Η ρεβάνς έγινε στις 20 Μαρτίου στο στάδιο της Τιφλίδας λόγω κακών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στη Μόσχα, και η Α.Ε.Λ. παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Πλίτσης, Παραφέστας, Πατσιαβούρας, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Ζιώγας (38' Τσιώλης και στο 68' στη θέση του ο Ρήγας), Κμίετσικ, Άνταμτσικ, Ανδρεούδης, Βαλαώρας. Έντονη ήταν η παρουσία χιλιάδων ρωσοποντίων στο γήπεδο, εκτός από τους λιγοστούς λαρισαίους εκδρομείς, που πήγαν να δουν την ελληνική ομάδα. Η ΑΕΛ έπαιξε αμυντικά στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα μέχρι το 60' όταν ο Φόμιτσιωφ πέτυχε με μακρινό σουτ το μοναδικό τέρμα του αγώνα (η μπάλα πέρασε την γραμμή μόλις λίγα εκατοστά).
Αμέσως η θεσσαλική ομάδα πήρε τον έλεγχο του αγώνα και ο Άνταμτσικ έχασε δύο μοναδικές ευκαιρίες να σκοράρει στο 61' και το 66'. Μεγάλη και τελευταία ευκαιρία χάνει για την ΑΕΛ ο Ανδρεούδης στο 70! Ο αγώνας τελειώνει και η Δυναμό παίρνει την πρόκριση κυρίως λόγω της μέτριας εμφάνισης των λαρισινών. Η μοναδική όμως διάκριση της ΑΕΛ στο θεσμό του Κυπέλλου Κυπελλούχων έκανε μεγάλη αίσθηση κι έδειξε πως η μεγάλη αυτή ομάδα ήταν ικανή για ακόμα σημαντικότερες επιτυχίες...

Το κύπελλο στον …Πηνειό (22/6/1985) :

Ο τελικός με αντίπαλο τον πρωταθλητή τότε ΠΑΟΚ, ήταν τελικά ο τρίτος και …φαρμακερός για τους «βυσσινί», που μετά από εκπληκτική εμφάνιση και συντρίβοντας με 4 - 1 τον αντίπαλό τους, έφτασαν στον πρώτο τους τίτλο. Ωστόσο, στον πρόλογο εκείνου του αγώνα ένα κοινό σημείο …ένωνε τους δύο αντιπάλους… ΑΕΛ και ΠΑΟΚ παρατάχθηκαν ενώπιον του διαιτητή Μάκη Γερμανάκου χωρίς δύο βασικά τους στελέχη, τον αριστερό οπισθοφύλακα Νίκο Πατσιαβούρα η μεν και τον αρχισκόρερ του Χρήστο Δημόπουλο ο δε, αφού αμφότεροι είχαν συμφωνήσει ήδη για την μεταπήδησή τους στον Παναθηναϊκό!

Σ’ ότι αφορά στο αγωνιστικό μέρος, ενώπιον 30.000 μοιρασμένων φιλάθλων, η ΑΕΛ φάνηκε να έχει το πάνω χέρι από την αρχή, αλλά κυριάρχησε πλήρως απ’ όταν αποβλήθηκε στο 19’ ο Βασιλάκος (χτύπησε εκτός φάσης τον Ανταμτσικ) κι έφτασε στο πρώτο γκολ στο 39’ με τον Ζιώγα, έπειτα από επέλαση του Πολωνού στράϊκερ. Μάλιστα, με το …καλημέρα της επανάληψης, ο Κμίετσικ έγραψε με άψογο πλασέ το 2 – 0 και παρότι ο «δικέφαλος» μείωσε στο 55’ με τον Σκαρτάδο, οι παίκτες του Αντρέι Στρεϊλάου δεν πτοήθηκαν κι έδωσαν τις χαριστικές βολές στο 73’ με τον Ζιώγα και στο 75’ με τον Βαλαώρα, διδάσκοντας μοντέρνο ποδόσφαιρο και δημιουργώντας παράλληλα σωρεία χαμένων ευκαιριών για ένα σκορ – μαμούθ.

Οι συνθέσεις των δύο ομάδων:

ΑΕΛ: Πλίτσης, Παραφέστας, Κολομητρούσης, Γκαλίτσιος, Μητσιμπόνας, Βουτυρίτσας, Ζιώγας, Κμίετσικ, Ανταμτσικ, Ανδρεούδης (87’ Τσιώλης), Βαλαώρας

ΠΑΟΚ: Στεργιούδας, Τσουρέλας, Αλαβάντας, Γιούρισιτς, Μπανιώτης (19’ Καρασαββίδης), Σκαρτάδος, Αλεξανδρίδης, Βασιλάκος, Σίγγας, Πάπριτσα, Κωστίκος (62’ Δαμανάκης)

Πάνω σε άμαξα και με πομπή εκατοντάδων αυτοκινήτων μπήκε την επομένη στην Λάρισα το τρόπαιο που σήκωσε πρώτος το προηγούμενο βράδυ ο αρχηγός Τάκης Παραφέστας και στο οποίο η ΑΕΛ έφτασε έχοντας αποκλείσει κατά σειρά τον Παναιγιάλειο (8 – 0), την Καλαμαριά (1 – 0), τη Νεάπολη Πειραιά (7 – 0, 1 – 1), τον Μακεδονικό (2 – 0, 4 – 3), την Κόρινθο (6 – 1, 2 – 1) και τον Λεβαδειακό (2 – 0, 5 – 0).

H «βασίλισσα» στο …θρόνο (1987 - 88):

Την περιόδο 1987 – 88 γράφτηκε η ενδοξότερη σελίδα στην ιστορία της ομάδας, καθώς μετά από ένα αξέχαστο και περιπετειώδες πρωτάθλημα, η «βασίλισσα του κάμπου» ανέβηκε στον θρόνο της… Η «ενθρόνιση» επισημοποιήθηκε την Πρωτομαγιά του ’88, με τη νίκη με 1 – 0 επί του Ηρακλή στο Αλκαζάρ κι εκείνο το απίθανο «βολ πλανέ» του Μητσιμπόνα στο 87’ του αγώνα, που έστειλε την ποδοσφαιρική Λάρισα στους εφτά ουρανούς!!! Η ΑΕΛ της διοίκησης του Στέλιου Καντώνια, του Γιάτσεκ Γκμοχ και των Μιχαήλ, Αγορογιάννη, Κολομητρούση, Μητσιμπόνα, Γκαλίτσιου, Βουτυρίτσα, Αλεξούλη, Τσιώλη, Ζιώγα, Καραπιάλη, Βαλαώρα, Αθανασίου και των υπολοίπων, ήταν άξια πρωταθλήτρια Ελλάδος, μετά από έναν αγωνιστικό μαραθώνιο κι αφού χρειάσθηκε ο λαός και οι φορείς της Λάρισας να επαναστατήσουν… Πρόκειται για την αντίδρασή τους στην τιμωρία (μηδενισμός και αφαίρεση +2 βαθμών) που επιβλήθηκε για την γνωστή υπόθεση Τσίγκοφ, του Βούλγαρου ποδοσφαιριστή που βρέθηκε ντοπαρισμένος μετά από το νικηφόρο (2 – 1) αγώνα με τον Παναθηναϊκό, όπου χρησιμοποιήθηκε στο τέλος ως αλλαγή. Στις 16/3 η Ελλάδα κόπηκε στα δύο και μετά από μια εβδομάδα μπλόκων και διαμαρτυρίας, στις 21 του μήνα, ανακοινώθηκε η αλλαγή του επίμαχου άθρου του ΚΑΠ κι από τότε οι ομάδες δεν θεωρούνται συνυπεύθυνες σε πιθανή εύρεση ντοπαρισμένου αθλητή τους. Εδώ φυσικά δεν αναφερόμαστε σε μια στιγμή αλλά σε μια ολόκληρη περίοδο, όπου η ΑΕΛ κατέγραψε την ακόλουθη πορεία:

ΑΕΛ – Ολυμπιακός 3 – 1, Παναχαϊκή – ΑΕΛ 1 – 3, ΑΕΛ – Αρης 3 – 1, Διαγόρας – ΑΕΛ 0 – 0, ΑΕΛ – ΟΦΗ 3 – 1, ΑΕΛ – Σέρρες 4 – 1, ΑΕΚ – ΑΕΛ 2 – 1, ΑΕΛ – Πανιώνιος 3 – 0, Βέροια – ΑΕΛ 2 – 5, ΑΕΛ – Λεβαδειακός 3 – 0, Καλαμαριά – ΑΕΛ 0 – 1, ΑΕΛ – ΠΑΟ 2 – 1, Εθνικός – ΑΕΛ 0 – 0, Ηρακλής – ΑΕΛ 1 – 0, ΑΕΛ – ΠΑΟΚ 1 – 1, Ολυμπιακός – ΑΕΛ 2 – 2, ΑΕΛ – Παναχαϊκή 4 – 0, Αρης – ΑΕΛ 0 – 0, ΑΕΛ – Διαγόρας 1 – 0, ΟΦΗ – ΑΕΛ 3 – 1, Σέρρες – ΑΕΛ 0 – 0, ΑΕΛ – ΑΕΚ 2 – 0, Πανιώνιος – ΑΕΛ 0 – 1, ΑΕΛ – Βέροια 2 – 0, Λεβαδειακός – ΑΕΛ 1 – 0, ΑΕΛ – Καλαμαριά 1 – 0, ΠΑΟ – ΑΕΛ 4 – 1, ΑΕΛ – Εθνικός 3 – 0, ΑΕΛ – Ηρακλής 1 – 0, ΠΑΟΚ – ΑΕΛ 0 – 0.

Οσο για την πρώτη 6άδα του βαθμολογικού πίνακα, ήταν η εξής: ΑΕΛ 43, ΑΕΚ 40, ΠΑΟΚ 39, ΟΦΗ 37, ΠΑΟ 36, Ηρακλής 34… Συνολικά η ΑΕΛ πέτυχε σ’ εκείνη την περίοδο 51 γκολ και δέχθηκε 22 (3^η επίθεση – 1^η άμυνα), ενώ είχε πρώτο σκόρερ με 16 γκολ τον Μιχάλη Ζιώγα, που ήταν και πρώτος σε συμμετοχές (30), μαζί με τον Βασίλη Καραπιάλη.

«…Ξαναρχόμαστε» (2003 - 04):

Δύο είναι οι χαρακτηριστικές ημερομηνίες εκείνης της περιόδου. Κατ’ αρχήν η 16/2/04, η ημέρα της επανίδρυσης της ομάδας από τον μεγαλομέτοχο και πρόεδρο Νίκο Σωτηρούλη, ως ΠΑΕ Α.Ε.Λ. 1964. Για να έρθει η εξυγίανση είχαν προηγηθεί α) μια δεκαετία διοικητικής και οικονομικής εξουθένωσης, που έφερε την ΠΑΕ ΑΕΛ υπερχρεωμένη στην Γ’ Εθνική, β) η ένταξη της ομάδας σε «ειδική εκκαθάριση», το καλοκαίρι του 2002, με εφαρμογή του ευεργετικού «νόμου Βενιζέλου» και γ) η σωτηρία της την τελευταία αγωνιστική από πτώση στην Δ’ Εθνική και κατ’ επέκταση διάλυση, την σεζόν 2002 – 03 (η οποία ξεκίνησε με διοίκηση την Ερασιτεχνική και παίκτες σχεδόν …εθελοντές), την τελευταία μάλιστα αγωνιστική (φυσικά, ο καθοριστικότερος και συγκλονιστικότερος αγώνας της ιστορίας ήταν εκείνος που είχε προηγηθεί στα Χανιά, όπου οι «βυσσινί απέσπασαν ηρωϊκή ισοπαλία 3 – 3 κι έμειναν ζωντανοί καταδικάζοντας τους γηπεδούχους). Η νέα περίοδος ξεκίνησε λοιπόν με άλλη δυναμική και στόχο την άνοδο, η οποία και επετεύχθη μετά από εξοντωτική κούρσα 38 αγωνιστικών… Στις 30/5/04 στο Αλκαζάρ, η ΑΕΛ σφράγισε την 2^η θέση και το εισιτήριο για την μεγαλύτερη κατηγορία (που ουσιαστικά είχε εξασφαλίσει από τη νίκη 1 – 0 στους Λύκους μια αγωνιστική πριν), συντρίβοντας με 5 – 1 τον ήδη «καταδικασμένο» Ποντιακό Ν. Σάντας, ενώ η ιαχή «…Ξαναρχόμαστε» δονούσε το κατάμεστο Αλκαζάρ… Με προπονητή τον Τάκη Παραφέστα,ι με ποδοσφαιριστές όπως οι Κατσάρας, Ζιάγκας, Κυπαρίσσης, Λεκίδης, Κεχαγιάς, Θεοδοσιάδης, Κοντοδήμος, Λάζορικ, Μποζίλοφ, Κακαζούκης, Καπρινιώτης, Παλαιολόγος, Γρηγορίου, Φλώρος, Παπακώστας και με νέο ξεσηκωμό του κόσμου που ακολουθούσε παντού, η ομάδα έπεισε ότι πραγματικά επιστρέφει… Εκείνος που έφυγε, ήταν ο εμπνευστής και θεμελιωτής αυτής της προσπάθειας, ο Νίκος Σωτηρούλης, που λίγες ημέρες μετά, στα μέσα Ιουνίου, έδωσε την σκυτάλη στο νέο ιδιοκτήτη και πρόεδρο Κων/νο Πηλαδάκη. Μια νέα εποχή είχε ήδη ξεκινήσει…

«…Επιστρέψαμε» (2004 – 05):

Το ποτάμι είχε πάρει φόρα κι ήταν αδύνατο να γυρίσει πίσω… Από τη στιγμή μάλιστα που τον Ιούνιο του 2004 ο Νίκος Σωτηρούλης παραδίδει την ιδιοκτησία και την προεδρία της ΠΑΕ στο νεαρό και φιλόδοξο Αθηναίο επιχειρηματία Κων/νο Πηλαδάκη, το όραμα των «βυσσινί» έγινε ακόμη πιο δυνατό! Βέβαια, οι 19 (!) μεταγραφές που έγιναν το καλοκαίρι, άλλαξαν άρδην τη σύνθεση του έμψυχου δυναμικού κι ο εξίσου νεαρός και φιλόδοξος τεχνικός Γιώργος Δώνης χρειάστηκε χρόνο για να δώσει στην ομάδα την απαιτούμενη ομοιογένεια. Το μέτριο λοιπόν ξεκίνημα αντιμετωπίσθηκε απ’ όλους με υπομονή και ωριμότητα, μ’ αποτέλεσμα να γίνουν οι σωστές διορθωτικές κινήσεις τον Ιανουάριο και η ΑΕΛ να πετάει από επιτυχία σε επιτυχία. Η κατάκτηση της πρώτης θέσης με 58 βαθμούς ήταν η φυσική συνέπεια αυτής της μεγάλης προσπάθειας ομάδας και κόσμου, που πανηγύριζαν την επάνοδο στην Α’ Εθνική μετά από 9 «πέτρινα» χρόνια επί 10 μέρες! Από την Κυριακή 15/5/2005 που αυτή πιστοποιήθηκε στην Καστοριά, παρουσία 4.000 Λαρισαίων φιλάθλων οι οποίοι συνόδευσαν την αποστολή κατά την επιστροφή κι έκαναν μεταμεσονύκτιο πάρτι στο Αλκαζάρ, ως την Τετάρτη 25/5 και την φιέστα που στήθηκε στο λαρισινό στάδιο για την κατάκτηση του τίτλου μετά τη νίκη επί της Προοδευτικής. Εκτός των Κυπαρίσση, Παπακώστα, Ζιάγκα, Παλαιολόγου, Φλώρου, Γρηγορίου, που συνέχιζαν από την προηγούμενη σεζόν, ποδοσφαιριστές όπως οι Χριστόπουλος, Κηπουρός, Μπαχράμης, Γκίκας, Στουρνάρας, Φέρστερ, Κατσαρός, Διγκόζης, Τσιάτσιος, Μακρής, Αμπούνα, Νεντέλκοβιτς, Σίσιτς, Πάσιος, Χατζηλιόντας, Γκαλίτσιος και άλλοι, ήρθαν να προσθέσουν τα ονόματά τους στις σημαντικές σελίδες της ιστορίας της ομάδας. Μάλιστα, δίπλα τους στάθηκε από το καλοκαίρι ως τον Δεκέμβριο ο πρώτος Έλληνας εν ενεργεία σκόρερ Αλέξης Αλεξανδρής και στην συνέχεια ένα πολύ μεγάλο όνομα των Ευρωπαϊκών γηπέδων, ο Ρουμάνος διεθνής μέσος Ντένις Σέρμπαν, με θητεία σε πολλές ομάδες, κορυφαία εκ των οποίων υπήρξε η ισπανική Βαλένθια. Την ίδια σεζόν, παρότι ομάδα Β’ Εθνικής, η ΑΕΛ έφτασε στους «8» του κυπέλλου, έχοντας αποκλείσει κατά σειρά Αχαρναϊκό, Απόλλωνα Αθηνών και την Χαλκηδόνα της Α’ Εθνικής, πριν αποκλεισθεί από την «Ευρωπαία» Ξάνθη, την οποία ωστόσο νίκησε με 1 – 0 στο πρώτο ματς του Αλκαζάρ, μετατρέποντας τη ρεβάνς σε πραγματικό ντέρμπυ. Ήταν ο προάγγελος της μεγάλης επιστροφής…

ΙΣΤΟΡΙΑ

Αθλητική Ενωση Λάρισας… Μια «βασίλισσα» με πολυτάραχη ζωή, που έμελλε να γράψει λαμπρή ιστορία καθισμένη περήφανα στον θρόνο του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά και να βιώσει το σκληρό πρόσωπο της μοίρας της, μένοντας για χρόνια έκπτωτη και ταπεινωμένη στο περιθώριο.

«Βασίλισσα του κάμπου», «Βασίλισσα της Θεσσαλίας», «Βασίλισσα ολόκληρης της ανοιξιάτικης Ελλάδας», όταν πρωτομαγιά του ’88 οι «11 θεοί του Ολύμπου» πατούσαν την απρόσιτη κορυφή της απόλυτης καταξίωσης κι επέστρεφαν καλπάζοντας τροπαιούχοι στα …ανάκτορα του Αλκαζάρ.

Μα πάνω απ’ όλα «βασίλισσα» στις βυσσινί καρδιές των απανταχού Λαρισαίων φιλάθλων, που μόνο μια ομάδα ξέρουν ν’ αγαπούν, να τιμούν και να αναγνωρίζουν στα που πέρασαν και σ’ εκείνα που θα ‘ρθουν…

Α.Ε.Λ., το παραμύθι που έγινε μύθος… Ένας μύθος που ξεκίνησε – ίσως όχι τυχαία κι αυτός - μια άνοιξη!

Η 17^η Μαΐου 1964 αναφέρεται ως η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης της ΑΕΛ, καθώς τότε, μετά από ένα μπαράζ συσκέψεων και συζητήσεων, πραγματοποιήθηκε στο Δ.Ω.Λ. η τελευταία και καταλυτική συνέλευση των σωματείων του νομού, όπου αποφασίσθηκε η συγχώνευση του Λαρισαϊκού, του Ηρακλή, του Άρη και του Τοξότη.

Η Αθλητική Ένωση Λάρισας ήταν πλέον μια πραγματικότητα, σχεδιασμένη πάνω στο φόντο της Β’ Εθνικής, στις αποχρώσεις του βυσσινί και του λευκού κι όχι του ασπρόμαυρου, όπως αρχικά είχε αποφασισθεί… Τυπικά, η μετατροπή του καταστατικού του Ηρακλή λίγες ημέρες μετά, την 22^η Μαΐου και η έγκρισή του στις 8 Ιουνίου, έδωσε στην ΑΕΛ υπόσταση, ενώ οι ομάδες Δήμητρα, Δόξα Εμποροϋπαλλήλων (με βάση τον Άρη και τους Εμποροϋπαλλήλους), Πελασγιώτιδα (με βάση Λαρισαϊκό και Πελασγικό) και Όλυμπος (με βάση Τοξότη και Πανθεσσαλικό), συμπλήρωναν αυτή τη μεγάλη ποδοσφαιρική οικογένεια αγωνιζόμενες σε μικρότερες κατηγορίες.

Την 7^η Ιουνίου, στο θρυλικό Αλκαζάρ, καταγράφεται η πρώτη αγωνιστική εμφάνιση, με νίκη 2 – 1 επί του ισχυρού τότε Πανιωνίου, σ’ ένα φιλικό παιχνίδι με πανηγυρικό χαρακτήρα, όπου την ομάδα της ΑΕΛ αποτελούσαν ποδοσφαιριστές επιλεγμένοι από τον Λαρισαϊκό, τον Ηρακλή, τον Αρη, τον Τοξότη, τον Πανθεσσαλικό, τον Πελασγικό και την Ανάπλαση Τυρνάβου.

Τις επιλογές αυτές επισημοποίησε λίγο αργότερα ο κ. Πέτροβιτς, ο ξένος προπονητής που προσελήφθη για να εξασφαλισθεί η αμεροληψία στην στελέχωση της ομάδας. Ετσι, ονόματα παικτών όπως του Ζάμπα, του Καρέλια, του Κυριάκου, του Λέλλη, του Παπάζογλου, του Κάσσα, του Σαλταπίδα, του Δελφού, του Κατσιάνη και πολλών ακόμη, πέρασαν στην ιστορία και σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή.

Όλα λοιπόν ήταν έτοιμα για την εκκίνηση, υπό την διοικητική σκέπη ενός 15μελούς …οικουμενικού Συμβουλίου, το οποίο απαρτίζονταν από εκπροσώπους αθλητικών σωματείων και φορέων της πόλης και στο οποίο την ιδιότητα του προέδρου κατείχε ο πρώην πρόεδρος του Ηρακλή Κ. Τζοβαρίδης.

…Και το πρωτάθλημα αρχίζει! Τα παραδείγματα άλλων περιοχών, όπου οι συγχωνεύσεις και η δημιουργία ομάδων …κρούσης έφεραν άμεσα την άνοδο στην Α’ Εθνική, δημιούργησαν εκ προοιμίου μια υπεραισιοδοξία που δυστυχώς – όπως συμβαίνει συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις – δεν επαληθεύτηκε. Η ομάδα τερματίζει την σεζόν 1964 – 65 στην 5^η θέση αλλά δεν απογοητεύεται και την επόμενη χρονιά διεκδικεί πάλι την άνοδο, βελτιώνοντας όμως τον τελικό της απολογισμό κατά δύο θέσεις. Ακόμη συζητιέται στη Λάρισα το ντέρμπυ εκείνης της περιόδου στα Μέγαρα, όπου και χάθηκε ουσιαστικά η άνοδος.

Η απογοήτευση δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή της, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι και διοικητικά δεν παραδίδονταν μαθήματα σταθερότητας, καθώς ουδέποτε κατάφερε η διοίκησή της – πλην της πρώτης - να ολοκληρώσει την προβλεπόμενη διετία με την ίδια σύνθεση, τουλάχιστον ως προς την ηγεσία της. Έτσι, παρότι θρυλικά ονόματα όπως του Μινάρδου, του Χέλμη και του Γιούρκα Σεϊταρίδη του 1^ου πέρασαν από το …τιμόνι της ΑΕΛ, η καθοδική πορεία έμοιαζε αναπόφευκτη, οδηγώντας την το 1969, με αξιοθαύμαστη ακρίβεια, στην ουρά του βαθμολογικού πίνακα…

Η πτώση θα ‘ταν φυσικά αναπόφευκτη αν οι πολιτικές συνθήκες της εποχής και το γεγονός ότι ομάδες ισχυρών ανδρών βρισκόταν στην ίδια δυσχερή θέση, δεν έφερναν μια αύξηση των δύο ομίλων σε τρεις κι ως εκ τούτου την παραμονή της ΑΕΛ, των Χανίων και του Ιωνικού στην Β’ Εθνική, ελέω Ασλανίδη.

Ωστόσο, το ταρακούνημα που υπέστησαν τα θεμέλια της ομάδας ήταν τέτοιο, ώστε αφύπνισε αρκετούς από τους παράγοντες κι επέφερε μια στοιχειώδη συσπείρωση, μ’ αποτέλεσμα να μην απειληθεί στο εξής η θέση της στην κατηγορία…

Μάλιστα, με την είσοδο στην δεκαετία του ’70, την εμφάνιση στο διοικητικό προσκήνιο της οικογένειας Καντώνια και την αλλαγή φρουράς στο έμψυχο υλικό, με τον ερχομό κάποιων έμπειρων μη Λαρισαίων παικτών όπως ο Σημαντήρης κι αργότερα ο Κυζίρογλου, ο Χαριτίδης ή ο Νικηφοράκης, που πλαισίωσαν το ταλέντο του Λάκη Παγκαρλιώτα και της παρέας του, ο άνεμος άρχισε να γίνεται πάλι ούριος και η ΑΕΛ πρωταγωνίστρια…

Φτάσαμε λοιπόν αισίως στην 25^η Ιουνίου 1972 και στον ιστορικό αγώνα των Σερρών, που έδωσε την καλύτερη αφορμή στον Ασλανίδη για να πάρει πίσω τα …δανεικά και ν’ αφήσει τον διαιτητή, τους γηπεδούχους και τα δήθεν ανεξάρτητα αρμόδια όργανα, να κάνουν ό,τι θέλουν προκειμένου να εξασφαλίσουν το τελικό 1 – 1 και την άνοδο του Πανσερραϊκού, αντί της ΑΕΛ, στην Α’ Εθνική.

Τότε, η εξόρμηση 3.000 Λαρισαίων στην μακεδονική πόλη θεωρήθηκε σταθμός κι αν το αποτέλεσμα δεν τους αποζημίωσε άμεσα δεν πτοήθηκε κανείς. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι… Μοιραία λοιπόν, ότι δεν κατάφερε τότε η ομάδα του Πολυχρονίου, το κατάφερε έναν χρόνο μετά εκείνη του Καραμφίλοβιτς…

Μια περίοδος που ξεκίνησε με πρόεδρο τον Αντώνη Καντώνια, συνεχίσθηκε με τον Μιχάλη Κίττα και κατέληξε με επικεφαλής τον δήμαρχο Μεσσήνη, έμελλε να είναι η κορυφαία ως τότε για τους «βυσσινί», που στις 23 Ιουνίου 1973 πανηγύρισαν επιτέλους την πολυπόθητη άνοδο.

Ήταν η χρονιά που πέταξε από την Αργεντινή και προσγειώθηκε στο Αλκαζάρ η παρέα του Οράσιο Μοράλες και του Χιλ, του Βαγιέχο, του αδικοχαμένου Ντάους και του Καβόλι, ο οποίος μόλις λίγους μήνες πριν είχε αγωνισθεί με την Ιντεπεντιέντε κόντρα στη Μίλαν για το Διηπειρωτικό!

Ηταν επίσης η χρονιά που πολιτογραφήθηκε Λαρισαίος ο Μανώλης Ρακιτζόγλου, ενώ ο Μίλτος Σεϊταρίδης ακολούθησε τα χνάρια της υπόλοιπης οικογένειας, για να συναντήσει στην Λάρισα τον μικρό αδελφό του Δημήτρη κι όλοι μαζί την αναπόφευκτη επιτυχία.

Η ΑΕΛ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια με χαρακτηριστική άνεση, γεγονός που γιόρτασε δεόντως ολόκληρη η πόλη…

Το όνειρο, που τότε – για τον πολύ κόσμο – έφτανε ως εκεί, είχε γίνει πραγματικότητα. Η ΑΕΛ ξεκινούσε την σεζόν 1973 – 74 στην Α’ Εθνική, με τον ενθουσιασμό της νεοφώτιστης, αλλά και σαφώς ικανό έμψυχο υλικό, μπολιασμένο από το ταλέντο και την γνώση των Κυριακίδη, Ματζουράκη και Δράμαλη, για την κατηγορία.

Η συνολική πορεία βασίσθηκε στην δύναμη της έδρας και η τελική 9^η θέση κρίνεται άκρως επιτυχημένη, δεδομένου ότι μεσολάβησε και η υποχρεωτική αντικατάσταση του προπονητή Καραμφίλοβιτς, του οποίου έληξε η άδεια παραμονής στην χώρα μας, με τον Βούλγαρο Κότσεφ.

Ωστόσο, μια ομάδα που χτίσθηκε πάνω σε λεγεωνάριους, χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει την οικονομική της ευρωστία, ήταν και τότε, όπως και σήμερα, καταδικασμένη. Έτσι, από την επόμενη κιόλας χρονιά άρχισαν τα προβλήματα, τα οποία επέφεραν αναταραχή, βιαστικές επιλογές, κρίσεις και συχνές ανακατατάξεις σε όλους τους τομείς.

Μοιραία λοιπόν, ο υποβιβασμός δεν αποφεύχθηκε και η ΑΕΛ επέστρεψε στην Β’ Εθνική. Τότε, έγινε το πρώτο ξεκαθάρισμα και δειλά – δειλά, αφού δεν ήταν εφικτή η άμεση επάνοδος, ξεκίνησε η αναδημιουργία της ομάδας πάνω σε Λαρισαίους κυρίως παίκτες. Οι πιο έμπειροι Σιαβάλας, Μπούτος, Λέλης, Στεργιάδης και Αργυρούλης αποτέλεσαν τον κορμό πάνω στον οποίο, όσο περνούσε ο χρόνος, άρχισαν να ξεπετάγονται τα …κλαριά που θ’ ανθίσουν στην συνέχεια την ποδοσφαιρική Λάρισα.

Βέβαια, η μεγάλη τομή από τον πρόεδρο Ηλία Κελεσίδη και τους συνεργάτες του στην διοίκηση, έγινε έναν χρόνο αργότερα, όταν είδαν κι αποείδαν κι αποφάσισαν να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα η σπουδαία τότε β’ ομάδα της ΑΕΛ και να αποκτηθούν όλα τα ταλέντα που κατά γενική ομολογία ξεχώριζαν στο νομό. Ετσι, στις 26/5/77 που σε φιλικό κόντρα στην ΑΕΚ, έγινε στο Αλκαζάρ το πρώτο ματς υπό το φως των προβολέων, η ΑΕΛ παρατάχθηκε με τον Αναγνώστου, τον Μουσούρη κι εννέα Λαρισαίους ποδοσφαιριστές στην αρχική της σύνθεση. Ανάμεσα τους κάποιος Παραφέστας, κάποιος Βαλαώρας, κάποιος Κουκουλίτσιος και κάποιος Ανδρεούδης…

Κι όμως, η διοικητική σταθερότητα που επέφερε η ανάληψη της προεδρίας από τον Σταύρο Τουρλακόπουλο και η ανάδειξη του Αντώνη Καντώνια σε επίτιμο πρόεδρο, η παρουσία νιάτων και ταλέντου στον αγωνιστικό χώρο και η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας αρχικά από τον Παύλο Γρηγοριάδη και στην πορεία από τον Γιάννη Ζαφειρόπουλο, οι οποίοι προφανώς συμφωνούσαν μ’ αυτή τη φιλοσοφία, έφεραν - ανέλπιστα για πολλούς – άμεσα αποτελέσματα.

Επρόκειτο αναμφισβήτητα για ένα υγιέστατο σύνολο παραγόντων και ποδοσφαιριστών, τους οποίους ένωνε το κοινό όραμα και όραμα ολόκληρης της πόλης, για την δημιουργία μιας ομάδας πρότυπο. Εκείνο το καλοκαίρι, του ’77, μεταξύ άλλων νεαρών ντύνεται στα βυσσινί και ο Δημήτρης Μουσιάρης, ενώ υπογράφει επίσημα και ο Γιάννης Βαλαώρας…

Οι δύο τους, μαζί με τον Κουκουλίτσιο αλλά και τον Σελιώνη, δεν άργησαν να γίνουν στελέχη των «μικρών» Εθνικών ομάδων, προκαλώντας συζητήσεις και θαυμασμό σε όλη την Ελλάδα με τον …καλπασμό τους και καλπασμό ολόκληρης της ομάδας τους, η οποία στις 18/6/78, διαλύοντας με 1 – 4 τον Μακεδονικό στο …Αλκαζάρ της Ν. Ευκαρπίας και μετά από σκληρή μάχη σώμα με σώμα με τον Ολυμπιακό Βόλου, κατακτά υπερήφανα την επάνοδό της στην Α’ Εθνική.

Η ΑΕΛ επανήλθε πανηγυρικά στην Α’ Εθνική και πλέον, οι στέρεες βάσεις πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε αυτό το ποδοσφαιρικό οικοδόμημα, αποτέλεσαν εγγύηση για τα 18 χρόνια καθιέρωσης και καταξίωσης που ακολούθησαν…

Η πετυχημένη πολιτική των προσεγμένων επιλογών λίγων έμπειρων και πολλών νεαρών ταλαντούχων παικτών συνεχίσθηκε και η ΑΕΛ όχι μόνο δεν κινδύνευσε, αλλά άρχισε σιγά – σιγά να χτίζει ένα λαμπρό μέλλον, πετυχαίνοντας συχνά αποτελέσματα που «φώναζαν» πως κάτι γίνεται στον κάμπο, με λογική συνέπεια το ενδιαφέρον που εκδήλωναν οι μεγάλοι σύλλογοι της χώρας για τα ταλέντα της.

Ωστόσο, στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής και για μια ολόκληρη δεκαετία από τότε, δεν έγινε ανεξέλεγκτη διαχείριση αυτού του ταλέντου, που προοδευτικά φρόντισαν να καλλιεργήσουν προπονητές όπως ο Ρίμπαρ, ο Πολυχρονίου κι αργότερα ο δάσκαλος Αντώνης Γεωργιάδης. Ακόμη κι αν επιλεκτικά αποχωρούσαν κάποιοι παίκτες από το Αλκαζάρ, ήταν βέβαιο ότι υπήρχε πίσω ο αντικαταστάτης τους.

Έτσι, ενώ η ομάδα άλλαξε σε πολύ μεγάλο ποσοστό από την αρχή ως το τέλος της δεκαετίας του ’80, στην συνείδηση του κόσμου έχει παραμείνει ως μια και ενιαία εποχή. Ήταν η εποχή της ΑΕΛ ή καλύτερα της ΠΑΕ ΑΕΛ, αφού το καλοκαίρι του ’79 αποφασίσθηκε το ελληνικό ποδόσφαιρο να οργανωθεί πάνω σε επαγγελματική βάση, την ποιότητα της οποίας βιώνουμε όλοι μας από τότε…

Ο αείμνηστος Αντώνης Καντώνιας, προβάλλοντας το κύρος και την ισχύ του ομίλου «Βιοκαρπέτ», ήταν αυτός που κατάφερε να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία αυτής της ΠΑΕ, με όπλα την υποδειγματική οργάνωση και την χάραξη σαφέστατης στρατηγικής που στόχο είχε να φτάσει την ΑΕΛ ψηλά.

Λόγοι υγείας δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει από την προεδρία της προσωρινής επιτροπής στην προεδρία και της πρώτης διοίκησης, την οποία ανέλαβε ο Σίμος Παλαιοχωρλίδης, αλλά είχε ήδη καταφέρει πάρα πολλά…

Δυστυχώς, η απόδειξη της ισχύος του αγωνιστικού και οργανωτικού έργου που είχε επιτευχθεί στην ΑΕΛ, ήρθε με τον τραγικότερο τρόπο, καθώς στις 6 του Σεπτέμβρη, οι αγαπημένοι Δημήτρηδες ολόκληρης της Λάρισας, ο Κουκουλίτσιος και ο Μουσιάρης, έπεσαν θύματα ενός φρικτού τροχαίου δυστυχήματος επιστρέφοντας από προπόνηση της Εθνικής Ελπίδων.

Κι όμως, ακόμη κανείς δεν τους έχει ξεχάσει, ίσως γιατί φρόντισε γι’ αυτό ο τρίτος της τότε παρέας, ο Γιάννης Βαλαώρας, που αφού επιβίωσε του δυστυχήματος και ξεπέρασε το σοκ, βάλθηκε ν’ αγωνίζεται και για τους τρεις, προσφέροντάς μας αξέχαστες στιγμές… Ωστόσο, ποτέ δεν έπαψε να πλανάται το ερώτημα:Τι μεγαλύτερο θα μπορούσε άραγε να μας προσφέρει εκείνη η ΑΕΛ, αν η μεγαλύτερή της ποδοσφαιρική επένδυση, τα δύο αυτά καμάρια της, δεν έσβηναν τόσο πρόωρα στην άσφαλτο;

Το σύνθημα «ζουν – ζουν αυτοί μας οδηγούν» δονούσε από τότε την ατμόσφαιρα του Αλκαζάρ, η τεράστια πινακίδα της κερκίδας των «Ιερολοχιτών» ανυψώθηκε στην Θύρα 10, το πάθος στον κόσμο και τους υπόλοιπους παίκτες περίσσευε κι όλοι μαζί κατάφεραν ακόμη και κόντρα σ’ αυτή η φοβερή απώλεια, τους κακούς οιωνούς, να κρατήσουν την ομάδα όρθια.

Το ποτάμι δεν γύριζε με τίποτα πίσω… Με σταθερή διοίκηση, νέα πρόσωπα στο ρόστερ τον Μαλουμίδη, τον Γκαλίτσιο, τον Γκόλαντα και προοδευτικά τον Βουτυρίτσα με τον Μητσιμπόνα και την έλευση στην τεχνική ηγεσία του Αντώνη Γεωργιάδη, η ΑΕΛ άρχιζε να δείχνει τα δόντια της στους «μεγάλους» και να γράφει σελίδες δόξας.

Καλύτερη επαρχιακή ομάδα την σεζόν 1980 - ’81 και διεκδίκηση της εξόδου στο ΟΥΕΦΑ την τελευταία αγωνιστική… Συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου το καλοκαίρι του ’82 και άδικη ήττα 1 – 0 από τον ΠΑΟ στη Ν.Φιλαδέλφεια, ελέω πατέρα Βασσάρα και της παντοδυναμίας του Γιώργου Βαρδινογιάννη, που προσπαθούσε να επιβάλλει τον Ρότσα ως Μπουμπλή και πέτυχε την διεξαγωγή του τελικού πριν την λήξη του πρωταθλήματος και του μπαράζ ΠΑΟ – Ολυμπιακού, βέβαιος ότι θα εξασφάλιζε εκ προοιμίου έναν τίτλο!

Οι «βυσσινί» δεν πτοήθηκαν… Κράτησαν τον θαυμασμό, την αναγνώριση και το χειροκρότημα του απλού κόσμου, ο οποίος υποκλίθηκε σ’ αυτήν όταν την αμέσως επόμενη σεζόν έφτασε να διεκδικεί ακόμη και τον τίτλο, μετά τη νίκη του β’ γύρου στο Καραϊσκάκη, στο ντέρμπυ …κορυφής με τον Ολυμπιακό.

Και η 2^η θέση όμως συνιστούσε την απόλυτη καταξίωση των παιδιών του Γιάτσεκ Γκμοχ, ο οποίος αμφισβητήθηκε μεν έντονα για το μέτριο ξεκίνημα της ομάδας στο πρωτάθλημα, αλλά στηρίχθηκε αποφασιστικά από την διοίκηση του Αδάμου Τσιάχα και του ομίλου, στις δύσκολες εκείνες ώρες. Επρόκειτο για μια διοικητική επιλογή που ακόμη και σήμερα αποτελεί παράδειγμα για ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η παρακαταθήκη που άφησε εκείνη η σεζόν στο έμψυχο υλικό, ήταν έναν αμυντικό ογκόλιθο που άκουγε στο όνομα Γιώργος Μητσιμπόνας, έναν φορ σαν τον Μιχάλη Ζιώγα, που ήξερε όσο κανείς άλλος να βρίσκεται την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση μέσα στην περιοχή και φυσικά έναν προπονητή μέσα στον αγωνιστικό χώρο, που δεν ήταν άλλος από τον Πολωνό διεθνή Κάζιμρ Κμίετσικ.

Αυτονόητη ήταν βέβαια η πρώτη ευρωπαϊκή έξοδος και η συμμετοχή στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης περιόδου. Έτσι, στις 14 Σεπτεμβρίου του ’83 η ουγγρική Χόνβεντ του νεαρού τότε Ντέταρι, του Εστερχάζι, του Νάγκι, του Μπότονι, του Ντάϊκα και των υπολοίπων διεθνών παρατάχθηκε ενώπιον της ΑΕΛ για 90 γι’ αυτήν μαρτυρικά λεπτά, η λήξη των οποίων βρήκε τους Ούγγρους ευχαριστημένους που έφυγαν μόνο με 2 – 0 από το Αλκαζάρ.

Κι αν στον επαναληπτικό οι «βυσσινί» αποκλείσθηκαν στην παράταση με 3 – 0, φταίει όχι μόνο η απειρία τους αλλά και το ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών του πρώτου αγώνα. Ας είναι…

Ο Βάλτερ Σκότσικ είχε βρει την ομάδα στρωμένη, αλλά λίγο κουρασμένη κι αν και στο πρωτάθλημα δεν επέδειξε σταθερή πορεία, δεν παρέλειψε να δηλώσει παρούσα σ’ έναν ακόμη τελικό κυπέλλου. Αντίπαλος στις 6 Ιουνίου του ’84 πάλι ο Παναθηναϊκός, αυτή τη φορά στο ΟΑΚΑ, το οποίο χρησιμοποιούσε εκείνη την εποχή σαν έδρα του. Η μέτρια εμφάνιση της ΑΕΛ, που ίσως δικαιολογείται από την ένταση της μάχης του προημιτελικού με τον Ηρακλή και την απώλεια του τιμωρημένου Βαλαώρα, έφερε την φυσιολογική ήττα με 2 – 0, αφήνοντας στους Λαρισαίους μια πικρία, την οποία μετρίαζε η έξοδος στο κύπελλο κυπελλούχων, αφού οι «πράσινοι» κατακτούσαν το νταμπλ.

Τρία μέτωπα λοιπόν και πάλι για τους «βυσσινί»; Γιατί όχι… Διέθεταν πλέον μια ώριμη ομάδα και μπορούσαν να αντεπεξέλθουν, όπως δικαίως πίστευε και η διοίκηση Σαμαρά και ο Αντρέϊ Στρεϊλάου, που έφερε μαζί του από την Πολωνία κι ένα γνήσιο ποδοσφαιρικό άλογο ονόματι Κριστόφ Ανταμτσικ.

Η πρόκριση στους «8» του κυπελλούχων μετά τον αποκλεισμό της ουγγρικής Σιόφοκ με 1 – 1 εκτός και 2 – 0 στο Αλκαζάρ και της ελβετικής Σερβέτ με δύο νίκες (2 – 1 στο Αλκαζάρ και 1 – 0 στο Σαρμίγ εκείνη την ονειρεμένη βραδιά) έφεραν την ΑΕΛ απέναντι στην Δυναμό Μόσχας και την κορυφαία πρόκληση της 20χρονης τότε ιστορίας της. Κι όμως η σωρεία των χαμένων ευκαιριών στο 0 – 0 του Αλκαζάρ κι η ήττα με 1 – 0 στη Ρωσία, από ένα μακρινό σουτ που ακόμη δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν έστειλε τη μπάλα μέσα ή έξω από την γραμμή της εστίας, στοίχισαν έναν άδικο αποκλεισμό.

Η ομάδα εκείνη όμως, που για πολλούς απέδωσε το καλύτερο ποδόσφαιρο που παρουσίασε ποτέ η ΑΕΛ, ήταν ασταμάτητη κι αποφασισμένη να κάνει επιτέλους την υπέρβαση και να φτάσει σ’ έναν τίτλο. Τον τίτλο αυτό δεν μπόρεσε να της τον δώσει το πρωτάθλημα, παρότι η επίθεσή της σημείωσε ρεκόρ παραγωγικότητας σε μια σεζόν, της τον έδωσε όμως το κύπελλο, στον τελικό του οποίου προκρίθηκε για τρίτη και …φαρμακερή φορά.

Το τελικό 4 – 1 επί του πρωταθλητή ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ, στις 22 Ιουνίου του ’85, τα λέει όλα για την εμφάνιση της ομάδας που είχε ήδη αρχίσει να αποκτά οπαδούς σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας και να γεμίζει τα γήπεδα όπου κι αν αγωνιζόταν.

Οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν ήταν ξέφρενοι και η υποδοχή του κυπέλλου στην Λάρισα ένα γεγονός αξέχαστο για όσους είχαν την τύχη να το ζήσουν…

Με άλλον αέρα πλέον η ΑΕΛ, ρίχνεται φιλόδοξη στις μάχες που την περίμεναν σε Ελλάδα και Ευρώπη, αλλά δεν τα κατάφερε, παρότι αντιμετώπισε στα ίσα την περίφημη Σαμπντόρια εκείνης της εποχής και για έναν περίπου γύρο περιλαμβάνονταν στο γκρουπ των πρωτοπόρων του πρωταθλήματος.

Ίσως να κουράστηκε, ίσως πάλι να της στοίχισε τόσο πολύ η φυγή του μαέστρου της, του αγαπημένου «Κάζιο», για τους Κίκερς Στουτγκάρδης… Ο συμπατριώτης του Κούπτσεβιτς, που τον αντικατέστησε, παρότι προερχόταν από την καλύτερη ενδεκάδα του προ τριετίας Μουντιάλ της Ισπανίας, είχε προβλήματα τραυματισμών και δεν βοήθησε όσο μπορούσε.

Ωστόσο, η σεζόν ’85 – ’86 άφησε επίσης πίσω της μια ξεχωριστή γεύση, αφού πολύ σπουδαίοι ποδοσφαιριστές όπως ο Σκοτσέζος Σούνες, ο Αγγλος Φράνσις και οι Ιταλοί διεθνείς Μπορντόν, Βιέρκοβουντ, Ματεόλι, Μανίνι, Πελεγκρίνι, Μαντσίνι και Βιάλι, ίδρωσαν για να πάρουν την πρόκριση από τους «βυσσινί», δραπετεύοντας με 1 – 1 και γκολ στα τελευταία λεπτά από το Αλκαζάρ και νικώντας με 1 – 0 στην Γένοβα. Δήμιος της ΑΕΛ, σκοράροντας και τα δύο γκολ της «Σαμπ», ο μεγάλος Ρομπέρτο Μαντσίνι.

Και να μην ξεχνιώμαστε… Εκείνη την περίοδο, στην κατάληξη ενός μεταγραφικού θρίλερ, αποκτήθηκε από τον Τοξότη και ντύθηκε στα βυσσινί, κάνοντας τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, ο αποκαλούμενος «Τσίλας» και μετέπειτα «μάγος», Βασίλης Καραπιάλης.

Η δική του καθιέρωση, μαζί με δύο – τρία ακόμη σημαντικά γεγονότα, χρωμάτισαν την επόμενη χρονιά, την πλέον αδιάφορη αγωνιστικά για την ΑΕΛ εκείνης της δεκαετίας. Η ανάληψη της διοίκησης από τον Στέλιο Καντώνια και η επιστροφή του Γιάτσεκ Γκμοχ αποτέλεσαν τις εγγυήσεις για την μεγάλη αντεπίθεση της νέας περιόδου.

Κανένα χρώμα όμως δεν ήταν δυνατότερο από το μαύρο του πένθους, με το οποίο σκέπασε τον λαρισινό ουρανό η εγκληματική ενέργεια οπαδού του ΠΑΟΚ, ο οποίος εκτοξεύοντας φωτοβολίδα προς την θύρα των Λαρισαίων, ξάπλωσε νεκρό στις κερκίδες του Αλκαζάρ τον ανυποψίαστο καθηγητή Χαράλαμπο Μπλιώνα.

Εκείνη την ημέρα, στις 26 Οκτωβρίου του 1986, γράφτηκε η θλιβερότερη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου κι όσο κι αν τίποτα σπουδαιότερο δεν υπάρχει από την απώλεια μιας ζωής, μπορούμε απερίφραστα να πούμε ότι μόλις έναν χρόνο μετά, το ίδιο ελληνικό ποδόσφαιρο γνώρισε την ενδοξότερη στιγμή του, στέφοντας «βασίλισσά»
του την μοναδική ομάδα της περιφέρειας που κάθισε ποτέ στον θρόνο.

Και πάλι όμως, ο δρόμος ως εκεί, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα… Η μη ανανέωση των συμβολαίων Παραφέστα κι Ανδρεούδη το καλοκαίρι και η παραχώρηση του Πλίτση στον Ολυμπιακό τον Δεκέμβριο, δεν ήταν επιλογές που χαιρετίστηκαν με ικανοποίηση από τον κόσμο, αλλά η επιτυχημένη πορεία της ομάδας σε συνδυασμό με την ανατολή του άστρου του Καραπιάλη, περιόρισαν στο ελάχιστο κάθε διάθεση αντιπολίτευσης.

Όταν μάλιστα στις 16 Μαρτίου του ’88 ανακοινώθηκε από τον αθλητικό δικαστή απόφαση αφαίρεσης 4 βαθμών από την ΑΕΛ λόγω των διάσημων πλέον ούρων του βούλγαρου επιθετικού με την πολύ μικρή συμμετοχή, Γκιόργκι Τσίγκοφ, η Λάρισα έγινε μια γροθιά και σε χρόνο μηδέν έκοψε την Ελλάδα στα δύο, διεκδικώντας το δίκιο της κι ότι είχε κατακτήσει ως τότε μέσα στα γήπεδα.

Τα οδοφράγματα στην εθνική οδό κράτησαν 5 ολόκληρες μέρες, ώσπου με παρέμβαση της πολιτικής ηγεσίας του αθλητισμού πάρθηκε μια γενναία απόφαση για την αποκατάσταση της τάξης, με την αλλαγή του επίμαχου άρθρου. Από τις 21 Μαρτίου του ’88 οι ομάδες έπαψαν να θεωρούνται συνυπεύθυνες για κάθε πιθανό ντοπάρισμα αθλητή τους.

Η ΑΕΛ όμως, ήταν κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για το ντοπάρισμα του κόσμου της, που την βοήθησε στη συνέχεια να ξεπεράσει την αμφισβήτηση και το άγχος και να φτάσει περήφανη στο 87^ο λεπτό της προτελευταίας αγωνιστικής, όταν εκείνο το απίστευτο βολ πλανέ του Μητσιμπόνα «ξάπλωνε» στο χόρτο τους παίκτες του Ηρακλή κι εκτόξευε στο διάστημα τον ενθουσιασμό του πλήθους.

Πρωτομαγιά του 1988… Ένας Θεός ξέρει πως χώρεσε τόσος κόσμος εκείνη την ημέρα στο Αλκαζάρ… Λες και ήταν εκεί όλη η Λάρισα, η οποία ξενύχτησε έπειτα για μέρες, γλεντώντας και πανηγυρίζοντας αυτόν τον ανεπανάληπτο άθλο.

Κάπου εκεί άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση… Η ΑΕΛ είχε βγάλει την ανηφόρα, έφτασε στην κορυφή κι έπρεπε ν’ αρχίσει να κατηφορίζει… Ο κύκλος μιας μεγάλης ομάδας είχε κλείσει! Ισως αν η Ξαμάξ δεν γύριζε το ματς του Νοσατέλ και δεν το έστελνε με 2 – 1 στην παράταση και στα άτυχα για τους «βυσσινί» πέναλτυ, το κύπελλο πρωταθλητριών να κρατούσε κι αυτό το όνομα της ΑΕΛ στα κατάστοιχά του, εκεί που βασιλεύει όμως έτσι κι αλλιώς το καταπληκτικό γκολ του Καραπιάλη με το οποίο άνοιξε το σκορ του επαναληπτικού της Ελβετίας.

Αυτή ήταν και η τελευταία ευρωπαϊκή παρουσία της ΑΕΛ, που ακόμη πίστευε ότι μπορούσε να μείνει στο προσκήνιο… Το δυστύχημα ήταν εκείνοι που θαμπωμένοι από τον ενθουσιασμό των στιγμών, πίστεψαν ότι η ομάδα μπορούσε ν’ ανέβει ακόμη ψηλότερα και σύντομα απαίτησαν την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος.

κει και πέρα παίκτες έφευγαν κι έρχονταν, διοικήσεις άλλαζαν χωρίς προγραμματισμό κι ανεξάρτητα από τις προθέσεις του καθενός, γεγονός είναι πως η ΑΕΛ έχασε σταδιακά την αξιοπιστία της εντός κι εκτός γηπέδων και μοιραία οδηγήθηκε οκτώ χρόνια μετά, Μάη του ’96, στον υποβιβασμό, τον οποίο είχε γλυτώσει το ’91, χάρη στον καταπληκτικό β’ γύρο που έκανε. Το χειρότερο όλων όμως, συνέβη στις 13 Σεπτέμβρη του ’97, όταν σταμάτησε το πέταγμα του αετού Γιώργου Μητσιμπόνα. Έστω κι αν δεν ήταν ακόμη παίκτης της, η Λάρισα αποχαιρέτισε μαζί του ένα μεγάλο μέρος από το πάθος της για διάκριση και νίκη.

Γενικότερα, παρότι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές όπως ο επίσης αδικοχαμένος Λευτέρης Μήλος, ο Στέφαν Στόικα, ο Πάολο Ντα Σίλβα κι ο Βαγγέλης Τσουκάλης, φόρεσαν τη φανέλα της και προσπάθησαν να της δώσουν την χαμένη της αίγλη, δεν κατάφεραν τίποτα περισσότερο από κάποια αποτελέσματα – αναλαμπές, σε μια προδιαγραφόμενη καθοδική πορεία, που ήρθε να ενισχύσει η περίοδος Μπατατούδη, ο οποίος διαδέχθηκε το Νίκο Παπανικολάου στα τέλη της δεκαετίας του ‘90.

Οι φιλότιμες προσπάθειες ντόπιων παραγόντων να κρατήσουν την ομάδα όρθια δεν ευοδώθηκαν, τα χρέη που στο μεταξύ είχαν συσσωρευτεί βάραιναν στις πλάτες της και κανείς δεν μπόρεσε αυτή τη φορά, το καλοκαίρι του 2001, να την σώσει… Η ΑΕΛ έπεφτε για πρώτη φορά στην Γ’ Εθνική κι έπρεπε να φτάσει στον πάτο για να σηκώσει πάλι κεφάλι, εκμεταλλευόμενη τον ευεργετικό νόμο περί ειδικής εκκαθάρισης…

Κάπου εκεί εμφανίσθηκε στο προσκήνιο ο Νίκος Σωτηρούλης, που συντροφιά με τον αξέχαστο φίλο και συνεργάτη του Γιώργο Κατσογιάννη και την στήριξη των παραγόντων της Ερασιτεχνικής ΑΕΛ, με προεξάρχοντες τους Ηλία Φασούλα και Ζήση Χελιδώνη, πάλεψε τις πρώτες αρνητικές δικαστικές αποφάσεις, άντεξε στο κυνήγι ακόμη και της FIFA και δικαιώθηκε όταν την 7^η Μαρτίου 2003 γινόταν ιδιοκτήτης της ομάδας που έναν χρόνο μετά μετονομάσθηκε σε ΠΑΕ ΑΕΛ 1964 και πανηγύριζε την επάνοδό της στην Β’ Εθνική. Η αφήγηση των λεπτομερειών αυτών των τελευταίων χρόνων αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη πρόκληση για όσους κληθούν στο μέλλον να μιλήσουν για την ΑΕΛ. Το βέβαιο σήμερα είναι ότι η ΑΕΛ έφτασε στα πρόθυρα της διάλυσης κι αφού επανιδρύθηκε, με ηγέτη της πλέον τον Κώστα Πηλαδάκη, έχει βάλει πλώρη για νέες μεγάλες στιγμές δόξας…

Κι επειδή η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, η διοίκηση, η τεχνική ηγεσία με επικεφαλής τον Γιώργο Δώνη, οι ποδοσφαιριστές με ουσιαστικό αρχηγό τον Θωμά Κυπαρίσση κι ο ανεπανάληπτος φίλαθλος κόσμος, που προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της Ελλάδας, οδήγησαν εκ του ασφαλούς την ΑΕΛ στην Α’ Εθνική, μετά από εννέα χρόνια απουσίας. Η σφραγίδα της ανόδου μπήκε την Κυριακή 15/5/2005 στην «βυσσινοκρατούμενη» Καστοριά, απ’ όπου η αποστολή επέστρεψε συνοδευόμενη από κομβόι αυτοκινήτων μήκος 5 (!!!) χιλιομέτρων, ενώ η υποδοχή σε Ελασσόνα και Αλκαζάρ από χιλιάδες φιλάθλους ήταν συγκλονιστική, όπως και η φιέστα για την απονομή του τίτλου, στις 25/5 στο κατάμεστο λαρισινό στάδιο.